سلام

خبرنامه:

مجموعه غزل«...از دوست داستن» که حاصل زندگی مسالمت آمیز ۱۶ساله ی من با غزل است با آثاری برجسته از غزل سرایان معاصر به زودی توسط انتشارات «هزاره ققنوس» به بازار خواهد آمد. در مورد این مجموعه باید بگم که اطمینان دارم بهترین مجموعه ی غزل این سال ها خواهد بود.

 بی برنامه:

۱-

این روزها از شبکه آموزش(۷) در نیمه شب ها برنامه ای جذاب پخش میشه با عنوان رادیو۷ که مخاطب های خاص خودش رو داره و کم کم داره تو دل خیلی از اهالی فرهنگ جا باز میکنه ولی همیشه همه ی خوبی ها یه جا جمع نمیشه. مثلا همین دیشب مجری خوب و صمیمی برنامه جناب ضابطیان شعر سپیدی از استاد بهمنی رو به اسم یه خانم خوند و جالب اینه که پاراگراف آخر شعر اسم کتابی از استاده (چتر برای چه؟ خیال که خیس نمی شود).همچنین غزلی رو از یه آقا با کلی تعریف و تمجید خوند که پر از ایرادات وزنی بود و اینا رو گفتم که بگم کاش مجریای برنامه های اینچنینی کمی هم مطالعه ی شعری داشته باشن.

۲-

برنامه ی مشاعره ی (به تماشا سوگند) از شبکه ۴ با اجرای دکتر اسماعیل آذر هم از دیگر برنامه های اینچنینی ست که بجز تکرار بعضی ابیات محدود توسط شرکت کننده ها بعضی وقت ها افاضات جناب آذر هم مزید بر علت می شه که بهتون پیشنهاد کنم اگر دنبال سوهان روح هستید این برنامه میتونه یکی از بی شمار انتخاب هاتون تو رسانه ی ملی باشه. مثلا در یکی از برنامه های اخیر یکی از شرکت کننده ها بیت ضعیفی خوند و جناب اسماعیل آذر چهره در هم کرد که:این شعر باید شعر معاصر باشه! ببینید چقدر شل و وله! باید بگیم حضرت آقا! از شما که سال هاست تو لیلی و مجنون داری درجا میزنی غیر از این هم انتظاری نمیره.

و یه غزل شل و ول :

لنگر انداخته در اسكله، كنگر خورده

اين عقابي كه مسيرش به كبوتر خورده

موج با شوق تو مي آيد و برمي گردد

متلاشي شده، بي حوصله و سرخورده

گاه يك صخره ي پنهان شده را رد كرده ست

گرچه هر بار به يك صخره ي ديگر خورده

بوسه ات سرخ ترين ميوه ي فصل است انگار-

سيلي موج كه بر گونه ي بندر خورده

«بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم»

هر كه بد گفت به چشمان تو شكَّر خورده!

چشم تو معدن الماس ولي لبخندت-

سينه ي ترد اناري ست كه خنجر خورده

غزلي گفته ام از گونه ي گل نازك تر

من بجز شعر چه گفتم كه به تو برخورده!؟

عبدالحسین انصاری

با سلام و آرزوی سالی متفاوت

مناجات نامه:

لغت نامه:

سال هاي نه چندان دور که کنگره های ادبی تازه شکل گرفته بودند و هنوز بشر به استفاده های چندگانه اش پی نبرده بود شاید باورش کمی سخت باشد، ولی گاه به نظر ميرسيد كه شعرهای ارسالی به طور کامل خوانده شده اند و بدون توجه به نام و جنس ارسال کنندگان از تعدادی به عنوان برگزیده و ... دعوت به عمل می آمد. قبول دارم که مثل همه کارهای غلط باز هم حاشیه هایش پر رنگ تر بود ولی به هر حال میشد امیدوار بود که لااقل چند درصدی از خواسته هایت را میتوانی برآورده شده ببینی، از جمله دیدن تعدادی از شاعران روزگارت.ولی همینکه این بشر دوپا چم و خم کار دستش آمد کم کم باندهای مافیایی كنگره ها پا گرفتند و لابي هاي ادبي سر و شكلي آبرومندانه به خودشان گرفتند و آن شد که کنگره های ادبی امروز تقریبا مترادف است با منقل های ادبي پس لزوم تغيير معناي اين واژه در لغت نامه ها به شدت احساس مي شود.

حالا در اين آشفته بازار به اعتقاد شما کدام راه حل منطقی تر است؟بگذاریم عده ای به تصور خودشان در خیمه شب بازی هایشان یکه تازی کنند و با دوستانشان دور هم جمع شوند و به یکدیگر تبریک بگویند یا  موي دماغشان بشويم؟

از بس حافظه اسمی ما ایرانی ها کوتاه مدت است بارها و بارها مجبور شده ام این مطلب را تکرار کنم ولی از پای نمی نشینم تا وقتی كه به حافظه ی بلند مدتتان راه پیدا کنم. پس برای مقدمه فرض میگیریم همه خواجه عبدا... انصاری بزرگوار را می شناسند و ایشان در حافظه ی بلندمدت ما برای همیشه جا خوش کرده اند، پس به سراغ بقیه می رویم که از قضا گاهی اسامی شان خیلی به هم نزدیک است: اول محمد حسین انصاری نژاد شاعر خوب برازجانی و دوست جانی ام که بارها با من اشتباه شده است  ولی متاسفانه حقیر عبدالحسین انصاری ام، دوم: عبدالحمید انصاری نسب شاعر صمیمی و محجوب هرمزگانی که بارها توضیح داده ام که ایشان نیستم و متاسفانه خودم هستم و دست آخر صدرالدين انصاري شاعر خوب و ناديده ي قمي

 سیاست نامه:

شرمنده! اهل سیاست نیستم بییییییییییییییییییییییییییب

پایان نامه:

 و اما شعر:

من زیاد به توارد اعتقاد ندارم ولی چند مدت پیش غزلی گفتم و مدتی بعد دوستی این غزل شادروان حسن باقری را مثل آینه ای شفاف رو به رويم گرفت:
از دوستان جدا شدم و با خدا رفیق
یک دم سراغ درد دل ما بیا رفیق
دوری مکن چگونه بگویم که عاشقم
من را بفهم محض رضای خدا رفیق
من شعله ور...تو چرا دور ایستاده ای؟ *
اینجا غریبه نیست جلوتر بیا رفیق
بر دوش باد می روی و محو می شوی
این گونه تند می روی اما کجا؟ رفیق!
اینک به دست خشم رفیقان قلم شد ست
دستی که می نوشت به دیوار ها...رفیق!
رفتی و یک کلام نگفتی که می روی
این رسم عاشقی ست چنین سرد؟، نا رفیق!

شادروان حسن باقری      

 *احتمالا اين مصرع بايد جور ديگري باشد

اهل جر زدن نیستم و اصلا نمی خواهم بگويم که من این غزل را تا به حال نشنیده ام و اتفاقی بوده و از این بازی ها. نه!!!!! اتفاقا این غزل را دوستی چند سال پیش برایم خوانده بود و چند هفته پیش بدون اینکه یادم مانده باشد که اينچنین غزلی هم وجود داشته، ناگهان ققنوس وار از زیر خاکستر ذهنم اینگونه بیرون آمده كه تقدیمش میکنم به روح این عزیز که استعدادی ناب بوده از خطه ی شاعرخیز چهارمحال و ندیدنش برای من حسرتی ابدی.

قبل از هر چیز بايد بگويم، شايد دوستانی که با غزل این روزهای من آشنایی دارند بهتر بدانند که این کار جزو کارهای درجه اولم محسوب نمی شود ولی چون در جواب بعضی اتفاق هاست شاید خواندنش خالي از لطف نباشد :

از خلق نا اميد شدم با خدا رفيق

دنبال اين غريبه ي تنها نيا رفيق!

مردي كه كودكانه تر از قبل مي دود

با كفش هاي جق جقي تابه تا رفيق!

يك ذره احتياج به دشمن ندارد او

تا دارد از قبيل شما چند تا رفيق

در كوچه باد مي وزد اين ابتداي چيست؟

يعني فقط كلاه خودت را بپا رفيق!

يعني به مهرباني تان احتياج نيست

هي! با توام! ببخش! بله، با شما! رفيق!

يك روز ميبرند مرا دور دور دور

اين جاده هاي ممتد بي انتها رفيق!

آن وقت ذره ذره مرا باد مي برد

از شهر نازنين شما جمع نارفيق

 عبدالحسین انصاری

و غزلي بهاري:

بهار می آید با لباس زرزری اش

نديد مي شوم از راه دور مشتري اش

چه مي شود گل من هم براي دلخوشي ام

كمي عقب برود با بهار روسري اش

كمي بيايد از اين بي خيالي اش بيرون

از اين غرور و كلاس و رژيم لاغري اش

و ناگهان بوزد تند باد و كشف كند

دو موج گم شده را زير شال بندري اش

كه باز كوچه پر از عطر رازيانه شود

پر از صداي پر كفتران پاپري اش

چقدر مي چسبد صيد بچه آهويي

نفس نفس زدنش تا به خانه مي بري اش

 عبدالحسین انصاری

در پناه بارون