تقدیم به پدرم شهید بیژن انصاری

لبخند می زنم

با مشتهایی گره کرده در خواب

رد می‌شوند از کنارم

چهره‌هایی که مرا به خاطر نمی‌آورند

 وپرده هایی که پنجره ها را

باران می بارد

از شوق کوله پشتی‌ات می پرم بیرون

نه !

این بار هم بهار را

با عطر پیراهنت اشتباهی گرفته ام

□     □     □

چگونه پیدایت کنم

وقتی تنها نشانی ات

 بوسه‌ای ست

که کودکی‌ام را تنها گذاشته است.

(عبدالحسین انصاری)